Ο σύνθετος ρόλος των στελεχών σε περιόδους κρίσης

Η κρίση είναι η κατάλληλη στιγμή για να φέρεις στην επιφάνεια τις δεξιότητες και την εμπειρία της ομάδας σου και να τους κάνεις μέρος της διαδικασίας για την επίλυση του προβλήματος. 

Κρίσιμης σημασίας είναι ο ρόλος του μεσαίου μάνατζερ, ο οποίος αναλαμβάνει να μεταβιβάζει τα μηνύματα της διοίκησης. Είναι εκείνος που πρέπει να εξηγήσει τι δεν πήγε καλά στην επιχείρηση και το πώς σχεδιάζει να προχωρήσει από εδώ και πέρα. Κάτι, που προϋποθέτει αφενός ειλικρίνεια από την πλευρά της ηγεσίας, αφετέρου αφοσίωση από την πλευρά των εργαζομένων.

Ωστόσο με το να τους πει ότι «για όλα φταίει η οικονομική κρίση» όταν οι πελάτες μειώνονται και οι μετοχές πέφτουν, ο μάνατζερ επιλέγει το πλέον επικίνδυνο μήνυμα που θα μπορούσε να στείλει στο προσωπικό. Είναι αυτό ακριβώς που ανεβάζει τα επίπεδα της ανησυχίας τους και τους αποσυντονίζει από την εστίασή τους στην επίλυση του προβλήματος, ώστε η επιχείρηση να το ξεπεράσει». 

Τον τελευταίο καιρό υπάρχει υπερπαραγωγή άρθρων και συμβουλών εκ μέρους των ειδικών του μάνατζμεντ, οι οποίοι επισημαίνουν το πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος των μάνατζερ και των επικεφαλής ομάδων εργαζομένων, όχι μόνο για να υποστηρίξουν το ηθικό των εργαζομένων τους αλλά και να χρησιμοποιήσουν την κρίση σαν ευκαιρία για να τους συσπειρώσουν και να τους ενσταλάξουν τα γονίδια της συλλογικής ευθύνης απέναντι στην ευημερία της επιχείρησης. Ακόμη, μπορούν να τους δώσουν την ευκαιρία να διαπιστώσουν ότι και οι ίδιοι είναι σε θέση να ανακαλύψουν ευκαιρίες προς όφελος και για την ανάκαμψη της επιχείρησής τους.

Πρόκειται για τις απόψεις ειδικού σύμβουλου που φιλοξενούνται στις σελίδες του Business Net και με τις οποίες επισημαίνει ότι οι μάνατζερ δεν θα πρέπει να επαναπαύονται στο να μεταφέρουν στους εργαζομένους το «μήνυμα της ηγεσίας» και μόνο. Ιδιαιτέρως σημαντικός είναι ο ρόλος του μεσαίου στελέχους που θα πρέπει να διερμηνεύει το μήνυμα στο προσωπικό και με δικές του πρωτοβουλίες. Με ανεπίσημες συναντήσεις που θα πρέπει να οργανώσει προκείμενου να ενημερώσει με ειλικρίνεια το προσωπικό του για το πώς επηρεάζει η κρίση την επιχείρηση.

Εννοείται, ότι η διαφάνεια και το να «ανοίξει η επιχείρηση τα βιβλία της στους εργαζομένους της» αποτελεί προϋπόθεση. Ωστε και εκείνοι να αντιληφθούν και να κατανοήσουν τις όποιες αλλαγές χρειάζονται και το πώς θα συμβάλουν και οι ίδιοι με τη δική τους εργασία. Και αυτό πάλι, προϋποθέτει ότι το προσωπικό έχει εκπαιδευθεί για να γνωρίζει πώς λειτουργεί η επιχείρηση. Προειδοποίηση παντός είναι «προς Θεού, μην τους ζαλίσετε με δύσκολους οικονομικούς όρους όταν δεν τους γνωρίζουν».

Και επειδή σε καιρούς οικονομικής κρίσης υπάρχει η τάση να φορτώνουν οι επιχειρήσεις πολύ περισσότερα φταιξίματα στην «αμαρτωλή οικονομία» από όσα πραγματικά της ανήκουν, οι αρθρογράφοι μας επισημαίνουν ότι με τον τρόπο διοίκησης που μας περιγράφουν, τα καλά αποτελέσματα δεν περιορίζονται μόνο στη διασφάλιση της ισορροπίας κόστους-οφέλους, αλλά «θεραπεύουν» και τα όσα κακά είχαν δημιουργηθεί στο προσωπικό από ένα λανθασμένο μάνατζμεντ.

Το άλλο θέμα που προβάλλουν οι αρθρογράφοι είναι η ανάγκη πρόκλησης συναισθηματικής συμμετοχής των εργαζομένων στους στόχους της στρατηγικής της επιχείρησης. Τους κάνει επίσης να νιώσουν ότι είναι και αυτοί μέτοχοι της επιτυχίας της επιχείρησης. Γιατί, μπορεί μεν η ανωτάτη διοίκηση, συνήθως, να προχωρεί σε περικοπές προϊόντων, αριθμού εργαζόμενων κ.ά., ωστόσο οι εργαζόμενοι με τη «συλλογική σοφία τους» είναι εκείνοι που γνωρίζουν το πώς να εξοικονομούν δαπάνες από ατυχείς, ίσως, διαδικασίες μέσα στα δικά τους τα τμήματα.

Ο μάνατζερ πρέπει να γίνεται ιδιαιτέρως «ορατός» και διαθέσιμος έστω και αν εφαρμόζει την πολιτική «open doors». Το να πηγαίνει ο ίδιος και να μιλά ξεχωριστά με τον καθένα για τη δουλειά του και το τι ο καθένας χρειάζεται για τον στόχο μιας αλλαγής, δεν θα πρέπει να θεωρείται ως «μικρομάνατζμεντ». Αντιθέτως, γίνεται και ο ίδιος μέλος της ομάδας και αυτό δίνει κίνητρα στον εργαζόμενο για την επίτευξη ενός στόχου.

Συμβαίνει, βέβαια, σε περιόδους οικονομικής κρίσης λόγω περικοπών και απολύσεων να υπάρχει κινητικότητα και υπερπροσφορά «ταλέντων» στην αγορά εργασίας. Κάτι που βάζει σε πειρασμό τις επιχειρήσεις για αντικαταστάσεις και νέες προσλήψεις. Ωστόσο, οι μάνατζερ δεν θα πρέπει να παραβλέπουν τα ταλέντα εκείνα που ήδη υπάρχουν στον οργανισμό τους».

Αντιθέτως, οι περίοδοι ύφεσης προσφέρονται για μεγαλύτερη επένδυση στους καλούς εργαζομένους και αυτό μπορεί να επιτευχθεί όχι απαραιτήτως με οικονομική ανταμοιβή είτε με προαγωγές -όταν δεν υπάρχουν τέτοιες δυνατότητες- αλλά και με την προώθηση της κινητικότητάς τους, ώστε να αποκτήσουν περισσότερη εμπειρία, ευθύνες και αλλά υλικά είτε άυλα μέσα.

Πηγή: Καθημερινή