Η υπερκόπωση των στελεχών βλάπτει σοβαρά τους εργοδότες

Οι θερινές διακοπές αποτελούν μια καλή ευκαιρία για τον ανασχεδιασμό της εργασίας τους

Τον επόμενο μήνα θα κάνουμε τον απολογισμό για τις διακοπές των εργαζομένων: ποιος ξεκουράστηκε -αν ξεκουράστηκε- με πόσο «γεμάτες τις μπαταρίες» επιστρέφει στον εργασιακό χώρο του και -το σημαντικότερο- ποιος, τελικά, εισπράττει περισσότερο το πολυδιαφημιζόμενο και προσδοκώμενο όφελος από το ετήσιο time-out των θερινών διακοπών. 

Κατά το οποίο -υποτίθεται ότι- ο εργαζόμενος πρέπει να αποσυνδέεται ακόμη και νοερά από κάθε τι που έχει σχέση με την εργασία του.

Την προϋπόθεση αυτή, ωστόσο, φαίνεται ότι την έχουν από καιρό ακυρώσει οι τεχνολογίες της τηλεπικοινωνίας που κάνουν τις αμμουδιές μας -εκτός από απέραντα σταχτοδοχεία- να αντηχούν σαν υπαίθριες συναυλίες από ασυνάρτητα ringtons και με αποσπασματικούς μονολόγους επαγγελματιών για παραγγελίες, κωδικούς, ημερομηνίες παραλαβής, ηλεκτρονικές διευθύνσεις, φακέλους και υποφακέλους κοινοχρήστων δεδομένων κ.ά.

Λέγεται ότι οι μάνατζερ και οι επαγγελματίες είναι οι κατηγορίες των εργαζομένων που παρουσιάζουν το μεγαλύτερο ποσοστό υπερκόπωσης -εργάζονται, άλλωστε, πολλές ώρες και έχουν μεγαλύτερες ευθύνες- και ότι είναι αυτοί που σε μεγάλο ποσοστό χρησιμοποιούν κατά τον ελεύθερο χρόνο τους περισσότερο τις ηλεκτρονικές συσκευές τηλεπικοινωνίας για θέματα της εργασίας τους. 

Σύμφωνα, μάλιστα, με έρευνα για την «Υπερκόπωση των Εργαζομένων» της PricewaterhouseCopers όσο περισσότερο νιώθουν ότι είναι προσβάσιμοι για τον εργοδότη, τόσο περισσότερο πλήττονται από το αίσθημα της υπερκόπωσης. Στην περίπτωση, μάλιστα, που πιστεύουν ότι «δεν αξίζει τον κόπο» ο λόγος για τον οποίο ο εργοδότης τούς απασχολεί κατά τον ελεύθερο χρόνο τους, τότε νιώθουν ιδιαιτέρως κουρασμένοι.

Το «ροκάνισμα» όμως του χρόνου των διακοπών δεν οφείλεται πάντα στους «κακούς και απαιτητικούς εργοδότες». Λόγοι όπως το ετήσιο ιατρικό τσεκάπ, ο οδοντίατρος που παραμελήθηκε όλο τον χειμώνα, οι επισκευές και τα μαστορέματα στο σπίτι, το άδειασμα του «χρονοντούλαπου» από τις επαγγελματικές εκκρεμότητες, συρρικνώνουν τον χρόνο των διακοπών και συντηρούν την υπερκόπωση των στελεχών. Κάτι, που αποβαίνει σε βάρος του εργοδότη, των συνάδελφων και, συχνά, της ασφάλειας στον εργασιακό χώρο.

Και όλα αυτά, συμβαίνει να προστίθενται, βέβαια, στις γνωστές αρνητικές επιπτώσεις που έχει η υπερκόπωση για τη σωματική και την ψυχική υγεία, αλλά και στην προσωπική ζωή και στην απόδοση του ίδιου του εργαζομένου. Και ας μην ξεχνάμε ότι ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας έχει από καιρό τώρα προβλέψει ότι ώς το έτος 2020 τα προβλήματα ψυχικής υγείας θα αποτελούν τη δεύτερη κυρίαρχη αιτία ανικανότητας. 

Οι σχετικές έρευνες, ωστόσο, καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα: η υπερκόπωση των εργαζομένων -κυρίως των στελεχών- βλάπτει σοβαρά τους εργοδότες. Και είναι σφάλμα τους να προσπαθούν να αυξήσουν την παραγωγικότητα, πιέζοντας τους εργαζομένους με υπερβολικό φόρτο εργασίας. Γιατί, ο κάθε εργαζόμενος έχει ένα σημείο «ρήξης». Και όταν «σπάσει» εξαιτίας της υπερκόπωσης, το φαινόμενο αυτό έχει επιπτώσεις σε τέσσερις τομείς ζωτικής σημασίας για τον εργοδότη.

Πρώτος είναι η ασφάλεια στον χώρο της εργασίας. Κάτι, που ενώ για το εργατικό προσωπικό και τους τεχνικούς μπορεί να είναι η πρόκληση ατυχήματος -και αυτό διαπιστώνεται αμέσως- για ένα κουρασμένο διευθυντικό στέλεχος, επειδή του λείπει ύπνος, μπορεί να είναι μια παράλειψη είτε μια αμέλεια με απρόβλεπτες και σοβαρές συνέπειες. Επιπλέον, σε βάρος του εργοδότη προστίθεται και ο θυμός και η μνησικακία του στελέχους για την καταπόνηση που υφίσταται.

Δεύτερος ευάλωτος τομέας είναι, ασφαλώς, η ίδια η απόδοση του εργαζομένου που πλήττεται.

Τρίτος, η συγκράτηση των ικανών στελεχών που -κακά τα ψέματα- όσο και αν οι ομαδικές απολύσεις εντυπωσιάζουν και τρομοκρατούν, ωστόσο, για τους εργοδότες τα δοκιμασμένα ικανά στελέχη είναι πολύτιμα. Και πρέπει να τα φροντίζουν ως είδος υπό εξαφάνιση. Αλλωστε, η περίοδος των διακοπών για ένα καταπονημένο στέλεχος είναι ο καλύτερος χρόνος για να ονειρεύεται ένα καλύτερο εργασιακό μέλλον και να το επιδιώξει…

Τέλος, επειδή τα συμπτώματα της υπερκόπωσης (κακές σχέσεις με τους συντρόφους, τα παιδιά, τους συναδέλφους, κακός ύπνος, παραμέληση της υγείας, άγχος για την καθημερινή ζωή κ.ά.) οδηγούν σε αποχή από την εργασία, σε κατάχρηση των υπηρεσιών υγείας και ασφαλειών ζωής, επιβαρύνουν και αυτά τον εργοδότη. Και όχι μόνο σε ό,τι αφορά τη συμμετοχή του στο κόστος με εισφορές, αλλά επηρεάζει και την εικόνα της εταιρείας στον ρόλο της ως ενεργού πολίτη στην κοινωνία.

Ισως, είναι λοιπόν σκόπιμη η παραπομπή των εργοδοτών στα συμπεράσματα της έρευνας για την «Υπερκόπωση των Εργαζομένων». Τους προτρέπουν, δηλαδή, να «πειραματισθούν» με έναν ανασχεδιασμό της εργασίας των στελεχών τους. Να τα απαλλάξουν από κάθε χρονοβόρα εργασία χαμηλής αξίας. Να μην τους προκαλούν διακοπές όταν εργάζονται και να μην έχουν περιττές απαιτήσεις. 

«Εχουμε γίνει μάρτυρες τέτοιων προσπαθειών εκ μέρους εργοδοτών με στόχο τη μείωση της εργασίας και την αύξηση της απόδοσης» αναφέρεται στην έρευνα η οποία διερωτάται, ωστόσο, για το εξής: «Με το κέρδος που θα προκύψει για την απόδοσή τους, θα είναι άραγε οι εργαζόμενοι σε θέση να μειώσουν τον χρόνο που δίνουν για την εργασία τους, έτσι ώστε να έχουν περισσότερο χρόνο για την προσωπική ζωή τους; Δυνητικά, ναι, αλλά όχι οπωσδήποτε».

Πηγή: Καθημερινή