Έξω από τα δόντια

Αναδημοσιεύουμε μια επιστολή γνωστού στελέχους της αγοράς ο οποίος με μια διάθεση αυτοκριτικής περιγράφει μια σημερινή κατάσταση του Κλάδου όπως δεν υπήρξε ποτέ άλλοτε.

Αξιότιμοι Κύριοι,

Αποφάσισα να γράψω μερικές από τις σκέψεις μου σχετικά με τα τεκταινόμενα τον τελευταίο καιρό στην Ασφαλιστική Αγορά. Όταν πριν από 40 χρόνια έκανα τα πρώτα δειλά μου βήματα στο χώρο των Ασφαλειών, πραγματικά ποτέ δεν πίστευα ότι θα ερχόταν μια μέρα που θα ντρεπόμουν να λέω την ιδιότητά μου.

Τις πταίει; Ποιος θα πρέπει να μου δώσει μια απάντηση; Ποιοι είναι αυτοί που ένα επάγγελμα–λειτούργημα το έχουν απαξιώσει τόσο πολύ που και εμείς οι ίδιοι αυτοσαρκαζόμενοι κάνουμε λογοπαίγνιο με το επάγγελμά μας (ασφαληστές). Σε μια ομήγυρη συναδέλφων ένας φίλος έχοντας και την τάση να κάνει και σημειολογικά λογοπαίγνια, είπε και το εξής αμίμητο: «Τι περιμένεις από ανθρώπους που ο άγιος φύλακάς τους είναι ο αγιογδύτης;».

Τις πταίει λοιπόν; Μην αυταπατώμεθα, Κύριοι. ΕΜΕΙΣ, εμείς που ανεξάρτητα από ποια πλευρά είμαστε (Ασφαλιστές, Brokers, Πράκτορες, Παραγωγοί, Συντονιστές) το ζητούμενο αλλά και αυτοσκοπός μας ήταν, τι άλλο, η ΚΟΝΟΜΑ, έτσι απλά.

Όλοι εμείς που τακτικά ή περιστασιακά εμφανιζόμασταν σε Ψαροταβέρνες ή High Class Restaurants στα βόρεια προάστια με τα 4×4 Cayenne μας καλεσμένοι αυτών που τώρα τους αποκαλούμε απατεώνες και άρπαγες ξέραμε πολύ καλά ότι η ταμπακέρα δε θα κρατούσε για πολύ, αλλά ποιος νοιαζόταν άλλωστε… Το ζητούμενο πάνω από όλα ήταν η ΚΟΝΟΜΑ.

Ποιοι είναι αυτοί που την ημέρα του ΤΕΛΙΚΗΣ ΠΤΩΣΗΣ αποχωρούσαν από τις Εταιρείες με πακέτα επιταγών τους, που είχαν ενεχυριάσει έναντι της παραγωγής των, και την επομένη στη συγκέντρωση ήταν αυτοί οι ίδιοι που έκαναν την επίθεσή τους, ξεχνώντας όμως να βγάλουν το ολόχρυσο ROLEX τους, αξίας όσο μιας ευπρεπής γκαρσονιέρας.

Αυτούς τους «κυρίους» που, αν σε οποιοδήποτε άλλο κράτος είχαν διαπράξει αυτά τα τερατώδη εγκλήματα, θα τους είχαν ήδη φυλακίσει, η δική μας κοινωνία αλλά και το σαθρό μας πολιτικό σύστημα όχι μόνον δεν τους ενοχλεί, αλλά τους χαϊδεύει, γιατί κάθε τέσσερα χρόνια κάποιοι πρέπει να τους χρηματοδοτήσουν για να μας ξαναπασάρουν τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα. Όσο για τους εκατοντάδες χιλιάδες εξαπατημένους πολίτες, ε, σε τέσσερα χρόνια θα τους έχει περάσει ο πόνος, ο Έλληνας ξεχνάει εύκολα και αυτοί όλοι, τα γνωστά ΛΑΜΟΓΙΑ, εκεί ποντάρουν.

Στα 40 χρόνια της πορείας μου στην Ασφαλιστική Αγορά έχουν κλείσει πάνω από 100 εταιρείες. Οι εκκαθαρίσεις όλων αυτών των εταιρειών κράτησαν χρόνια, σε πολλές περιπτώσεις πάνω από δεκαετία, απλά κάποιοι τρίβουν τα χέρια τους… λεφτά υπάρχουν. Βέβαια, όταν λέμε «λεφτά υπάρχουν», πάντα εννοούμε τα λεφτά που όλα αυτά τα χρόνια κατέθεταν οι αφελείς, με τις δικές μας παροτρύνσεις, πουλώντας τους ψευδεπίγραφες υποσχέσεις για αξιοπρέπεια και περήφανα γηρατειά.

Όλοι μας, Κύριοι (δεν ξέρω αν δικαιούμαστε το «κύριοι» με κάπα κεφαλαίο), έχουμε ευθύνη σε ό,τι μας συνέβη και πράγματι μας αξίζει. Και αν αυτούς, τα αποκαλούμενα ΛΑΜΟΓΙΑ, τους δικάσουν, που εύχομαι να γίνει σύντομα, όχι γιατί θα χαρώ αν κάποιοι πάνε φυλακή, αλλά τους αξίζει, εμείς μήπως πρέπει να αυτοαναλυθούμε και να αποδώσουμε έστω και νοερά στους εαυτούς μας το βάρος της ΗΘΙΚΗΣ ΑΥΤΟΥΡΓΙΑΣ;

Και βέβαια, επειδή είναι κανόνας η ιστορία να επαναλαμβάνεται, μερικοί από εμάς εγκαταλείποντας το βυθιζόμενο πλοίο όπως τα τρωκτικά, μήπως, λέω μήπως, οι επιλογές μας δημιουργήσουν νέες ΦΟΥΣΚΕΣ και νέα εκκολαπτόμενα ΛΑΜΟΓΙΑ;

Με συναδελφικούς χαιρετισμούς, Τάκης Καλογεράκος.

Πηγή: Insurancedaily